หน้าหลัก

Print this page Print this page  |  Send this page Send this page  |  export to PDF Export to PDF

บทความพิเศษ
ฉุกคิด...ก่อนเข้าสู่อาเซียน

15 กุมภาพันธ์ 2015 (จำนวนคนอ่าน 1410)
 
 
 
เคยสงสัยไหม ทำไมอเมริกาหรือประเทศในฝั่งยุโรปจึงตั้งตัวเป็นใหญ่ แล้วเหตุใดพวกเขาจึงต้อง
แทรกแซงกลุ่มประเทศที่ด้อยพัฒนากว่า?

อะไรคือการวัดค่าให้เขามีอำนาจเหนือกว่าเรา? เพียงเพราะเขามีระบบเศรษฐกิจที่ดีใช่ไหม จึงทำให้
อำนาจการต่อรองดูสมเหตุสมเหตุกว่า ด้วยเหตุผลต่าง ๆ ที่เราเคยถูกเอารัดเอาเปรียบทางการค้า และไม่เคยมีบทบาทในด้านเศรษฐกิจของโลก ถึงแม้เขาจะนำเข้าผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรจากเรา จึงทำให้เกิด "ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน" ในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

หลายคนคงคิดว่าผู้เขียนกล่าวด้วยความอคติต่อประเทศพวกนั้นหรือเปล่า ขอยืนยันว่าไม่ได้มีอคติใด ๆ
แค่อยากสะท้อนให้ท่านได้ทราบว่าภายใต้หน้ากากอันดูดีมักจะมาพร้อมความเห็นแก่ได้ และเอาเปรียบเราอย่างถึงที่สุด เพราะฉะนั้นกลุ่มประเทศเล็ก ๆ อย่างพวกเราก็เปรียบเสมือนลูกนกลูกกา ที่เขาจะบีบหรือปล่อยเมื่อไรก็ได้ ทางเราจึงจำเป็นต้องปกป้องตัวเองโดยการนำกลุ่มประเทศเล็ก ๆ ดังกล่าวมารวมตัวเป็นปึกแผ่น เพื่อแปลงโฉมตนเองให้เป็นดังพญาอินทรีที่สามารถไปต่อกรกับสัตว์ใหญ่ได้

ถึงแม้เรารวมตัวกันแล้วถือเป็นขนาดที่ใหญ่พอที่จะมีกำลังต่อสู้กับอีกฝ่าย แต่เราซึ่งหมายถึงประเทศไทยนั้นกำลังลืมไปใช่ไหมว่าสิ่งที่เรามีกำลังเป็นจุดด้อยในกลุ่มใหญ่เหล่านั้น มันไม่ได้หมายถึงทรัพยากร ธรรมชาติที่เราส่งออก แต่เรากำลังจะสื่อว่าสิ่งที่เราเป็นรองอย่างชัดเจนคือด้านภาษา เราค่อนข้างที่จะโฆษณาความเป็นตัวตนของเราไว้อย่างชัดเจน ว่าเราไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้นของใคร ซึ่งมันดีในด้านความภาคภูมิใจต่อชนรุ่นหลัง แต่ไม่ใช่ข้อดีในภายภาคหน้าเลย เนื่องจากการที่เราไม่ต้องเคยเป็นเมืองขึ้น ทำให้ภาษาที่เป็นภาษาราชการของเรามีอยู่เพียงแค่ 1 ภาษา ทำให้คนในชาติถึงแม้จะเรียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เด็กจนโต ทำได้แค่การท่องจำ ไม่สามารถพูดและใช้ในชีวิตประจำวันอย่างจริงจัง
ได้เลย

การที่เราเข้าไปรวมกลุ่มสมาชิกประชาคมอาเซียน คือความผิดพลาด ถือเป็นการฆ่าตัวเองอย่างอ้อม ๆ
และอีกสิ่งหนึ่งที่เราต้องมองคือตลาดแรงงาน เชื่อได้เลยว่าหากเรามียุทธศาสตร์ที่อ่อนแอกว่าในด้านภาษา เราก็จะถูกกลุ่มเพื่อนสมาชิกนี่แหละแย่งงาน สิ่งที่อาจตามมาหลังจากนั้นคงจะทำให้คนไทยไม่ได้เป็นที่ต้องการของตลาดแรงงานที่ขณะนี้มีประมาณ 10 อาชีพที่ทำการตกลงไว้ เราจึงควรเรียนภาษาที่ 2 และ 3 อย่างจริงจัง และต้องเติมด้วยความกล้าแสดงออก การพูด การเจรจา หากเราทำได้ สิ่งที่ตามมาคือผลดีต่อคนในชาติ ถึงแม้ปากเราจะพร่ำบอกว่าเรารักอาเซียน รักบ้านพี่เมืองน้อง

สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องพวกนี้ แต่เราจำเป็นต้องรักและช่วยเหลือคนในชาติของเราก่อน เพื่อไม่ให้เราถูกเอาเปรียบจากมิตรภาพอย่างที่แล้วมา



กริศา ลอยวิสุทธิ์
มติชน


กรมประชาสัมพันธ์ เลขที่ 9 ซอยอารีย์สัมพันธ์ ถนนพระราม6 เขตพญาไท กรุงเทพฯ 10400
Tel.02 618 2323 ต่อ1719, 1723 Fax. 02 618 2372 E-mail:  aseanthai@hotmail.com


จำนวนผู้เยี่ยมชมเว็บไซต์